prvi kolokvijum

Description
srbija do tokija

Please download to get full document.

View again

of 2
All materials on our website are shared by users. If you have any questions about copyright issues, please report us to resolve them. We are always happy to assist you.
Information
Category:

Documents

Publish on:

Views: 7 | Pages: 2

Extension: DOCX | Download: 0

Share
Transcript
  O Hegelovoj tezi o kraju umetnosti : Umetnosti u pogledu kao najvišoj formi duha je došao kraj. Posledice teze o kraju umetnosti se ne iznose u kontekstu estetike i njene sudbine već u kontekstu savremene umetničke prakse. Umetnost će se usavršavati i i razvijati ali ne više kao najviša forma   duha. Pogrešno je razumeti Hegelovu tezu na način da je umetnost prestala da postoji što  je bio argument onih kojih su bili protivnici te Hegelove teze kao što se vidi na primeru Hegelovih studenata koji su mu na predavanjima mahali ulaznicama za pozorište želeći tako da mu pokažu da je umetnost i dalje živa ali to uopšte nije poenta Hegelove teze jer umetnost i te kako postoji i to Hegel poriče već govori o kraju umetnosti kao najviše forme duha pa tako studenti uopšte nisu shvatali poentu tj. sentiment onoga što je Hegel zaista hteo pokazati pomenutim stavom. U sva 3 momenta apsolutnog duha sadržina je ista a to je istina ali je različit način dostizanja te istine odnosno različita je forma. U umetnosti se do istine dolazi čulnim putem, u religiji pomoću predstave a u filozofiji pomoću pojma. Umetnost njegovog doba je prošlost jer umetnost više ne zadovoljava najviše duhovne potrebe što se može i videti u odnosu čoveka prema umetnosti koji više nije božansko strahopoštovanje nego pristup umetnik  -delo-recip ijent. Umetnost ipak ima mogućnost da se sve više razvija kao izraz svoje epohe ali ne kao najviša forma duha. Umetnost se svodi na sporedne karakteristike poput zabave, luksuza, vaspitnog sredstva, izazivanje osećanja ali njena bit nije u tome. Cilj je um etnosti je da otkrije istinu kroz čulno prikazivanje onog duhovnog. Simbolička, klasična i romantička forma umetnosti:   Hegel u napredovanju svesti o slobodi vidi povest samu i njenu suštinu - povesni proces koji se odvija u 3 faze a to su: orijentalna, helensko- rimska i germansko- hrišćanska odgovara i njegovom shvatanju razvoja ideala kroz 3 forme umetnički lepog a to su: simbolička, klasična i romantička. U orijentalnom razdoblju slobodan je samo jedan čovek odnosno despot što je u vezi sa simboličkom umetnošću   u kojoj dominira neslobodna građa nad slobodnom idejom. Na tom početku umetnosti pokretna snaga se satojala u izdizanju iz onog prirodnog na ono duhovno. Ono ipak ostaje samo traganje duha koji sebi pribavlja važnost samo putem spoljašnje forme. U helensko- rimskom dobu su slobodni samo neki pa se tu postiže ravnoteža između neslobodne građe i slobodne ideje a građa je prisutna jer   nije došlo do potpune slobode. Tu je duhovnost osnova i princip sadržine ali u prirodnoj i spoljašnjoj formi pa njihova   ravnoteža dovodi do usavršavanja umetnosti upravo u toj formi. Germansko- hrišćansko razdoblje donosi slobodu svake individue i u romatičarskoj umetnosti dolazi do potpunog oslobađanja ideje od vezanosti za građu pa je na delu potpuna dominacija onog duhovnog. Duh dolazi do svesti o sebi ukidanjem potrebe za neposrednim čulnim oblikom pa njegov predmet postaje ono duhovno, beskonačno, subjektivno i slobodno. Njegovo razmatranje o prelaženju umetnosti iz jednog oblika u drugi je u vezi sa njegovom tezom o p rolaznom karakteru umetnosti pošto je umetnost stupanj apsolutnog duha koji će biti prevladan narednim stupnjem. Svaka pojedinačna  umetnost ima svoje doba cvetanja umetničkog vrhunca i to je doba savršenstva kojem prethodi određeno doba pripremanja i nakon  kojeg sledi doba opadanja. Najstarija umetnička dela predstavljaju najapstraktniju sadržinu kao što su jednostavna priče u poeziji, teogonije a prikazivanje je nevešto, jednolično ili zamršeno, kruto, suvoparno. Simbolička forma nije dostigla identičnost sadržine i forme nego je dospela do njihove srodnosti i nagoveštenja unutrašnjeg značenja u spoljašnjoj pojavi Hegelovo shvatanje povesnih i umetničkih faza je kompleksno pa treba imati u vidu da nije reč o potpunom poklapanju već o tezi da je u jednoj povesnoj epohi uvek na delu jedan isti duh kroz sve svoje manifestacije. U antičkoj epohi je umetnost bila najviša forma duha jer se nije posmatrala kao umetnost, kao partikularan izraz pojedinca nego je bila sve: i religija i nauka i etika i pedagogija. J edna epoha ne sadrži rasparčane i međusobno nezavisne procese kada je u pitanju kultura, ekonomija, politika, obrazovanje itd. U jednoh epohi na delu je uvek isti duh. O Hegelovom izostavljanju prirodno lepog iz estetike: Umetnost odnosno lepa umetnost je  jedina sfera estetičkog proučavanja budući da prirodno lepo nije proizvod duha i nije ljudsko delo pa je kao takvo inferiorno u odnosu na ono misaono i duhovno. I loša dosetka je uzvišenija od prirodno lepog jer je duhovni produkt čoveka.
Related Search
We Need Your Support
Thank you for visiting our website and your interest in our free products and services. We are nonprofit website to share and download documents. To the running of this website, we need your help to support us.

Thanks to everyone for your continued support.

No, Thanks