ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, αριθμός φύλλου 75

Description
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, αριθμός φύλλου 75

Please download to get full document.

View again

of 32
All materials on our website are shared by users. If you have any questions about copyright issues, please report us to resolve them. We are always happy to assist you.
Information
Category:

Brochures

Publish on:

Views: 13 | Pages: 32

Extension: PDF | Download: 0

Share
Transcript
    Η   ζωή   χωρίς   την   πάλη   για   το   σοσιαλισμό   δεν   έχει    νόημα .   Χ . ΠΟΣΑΔΑΣ   Ο   σοσιαλισμός   είναι   μια   αναγκαιότητα   της   οργάνωσης   της   ζωής .   Χ . ΠΟΣΑΔΑΣ   Προλετάριοι   όλων   των   χωρών   ενωθείτε !   Αίγυπτος  4 Λιβύη  9 Ρωσία  9 12 η   Συνάντηση   ΚΚ  17   Επιστολή   στο   Γ . Ρούση  19  Λατιν . Αμερική  22 Βολιβία  26 Βραζιλία  29  ΗΠΑ , Γκίφορντς  32 Βενεζουέλα  32 Η   Γενική   Απεργία   της  23 του   Φλεβά - ρη  2011, είναι   Πολιτική   σε   σχέση   με   το   κοινωνικο - ιστορικό   Περιεχόμενό   της , σ ’ αυτή   την   τελική , ιμπεριαλιστική , παρα - σιτική , τοκογλυφική   και   πολεμική   φάση   του   καπιταλισμού , που   συγκεντρώνει   τον   πλούτο   που   παράγουν   οι   εργαζό - μενοι   σε   ολοένα   και   λιγότερο   χέρια , απαλλοτριώνει   μαζικά   τις   μικρομεσαίες   τάξεις   και   αφαιρεί , μέσα   από   τις   πολι - τικές   και   τους   πολιτικούς   που   το   υπη - ρετούν , ακόμα   και   τις   πιο   στοιχειώδεις   συνδικαλιστικές   και   αστικοδημοκρατι - κές   κατακτήσεις   των   εργαζομένων   και   του   λαού , την   ίδια   τη   ζωή , την   εργασία , τους   μισθούς   και   τις   συντάξεις , την   υγεία , την   παιδεία , την   κατοικία , το   περιβάλλον , κτλ . Γι ’ αυτό   μπορεί   και   πρέπει   ν ’ αποκτήσει   και   Πολιτική   Μορ - φή   και   Δράση : για   την   ανατροπή   αυτής   της   πολιτικής   και   του   πολιτικού   προ - σωπικού   και   της   κυβέρνησης , που   εφαρμόζει , από   την   αντίπαλη   ταξική   πλευρά , στη   μορφή   και   στην   πράξη , το   αντιδραστικό   περιεχόμενο   του   υπάρχο - ντος   συστήματος . Κι   αυτό   όσο   κι   αν   οι   πολιτικές   και   συνδικαλιστικές   γραφειο - κρατικές   ηγεσίες   θέλουν   και   προσπα - θούν   να   συγκρατήσουν   και   να   περιορί - σουν   την   πάλη   των   εργαζομένων , των   υποαπασχολούμενων , των   ανέργων , των   αυτοαπασχολούμενων , των   συντα - ξιούχων   και   όλου   του   ελληνικού   λαού , σε   μικρές   και   συντεχνιακές   διεκδική - σεις   και   πάντα   στα   πλαίσια   αυτού   του   ίδιου   συστήματος   και   των   πολιτικών   αντιπροσώπων   του . Χωρίς   ν ’ αντιμε - τωπίζουν   την   ταξική , καπιταλιστική   και   ιμπεριαλιστική   ουσία   της   πολιτικής   που   εφαρμόζει   εδώ   και   δεκαετίες   η   αντικειμενική   και   συγκεκριμένη   Αντι - δραστική   Συμμαχία   ανάμεσα   στην   ηγεσία   του   ΠΑΣΟΚ   και   τη   Δεξιά , μια   συμμαχία   που   αντιπροσωπεύει   τα   συμφέροντα   μιας   απειροελάχιστης   μειοψηφίας   της   χώρας , της   ολιγαρχίας   και   του   ιμπεριαλισμού . Το   γενικόλογο   σύνθημα   « δικό   τους   το   χρέος   και   τα   ελλείμματα , δικό   μας   χρέος   ο   αγώνας »   που   βάζει   η   γραφει - οκρατική   ηγεσία   της   ΓΣΕΕ   και   της   Α - ΔΕΔΥ   σ ’ αυτή   την   απεργία , αν   λάβου - με   υπόψη   και   τη   μέχρι   τώρα   προδοτική   συμπεριφορά   αυτής   της   ηγεσίας , αφή - νει   το   πρόβλημα   του   χρέους   και   των   ελλειμμάτων   στο   απυρόβλητο   και   στο   έλεος   των   αρπακτικών   και   περιορίζε - ται   στον  « αγώνα » για   τα   αποφάγια . Αντίθετα , αποκτά   πραγματικό   προο - δευτικό   νόημα   και   προοπτική   αυτό   το   σύνθημα , αν   πρώτα   και   κύρια   εκφρά - ζει   μια   αυτοκριτική   της   ίδιας   της   ηγεσί - ας   της   ΓΣΕΕ   και   της   ΑΔΕΔΥ , που   μέχρι   τώρα   όχι   μόνο   δεν   αγωνίστηκε , όπως   είχε   ταξικό   χρέος , για   την   ανατροπή   των   αιτίων   του   καπιταλιστικού   χρέους   κι   ελλειμμάτων   και   των   πολιτικών   που   αντιπροσωπεύουν   και   εφαρμόζουν   αυτά   τα   αίτια , αλλά   και   έχει   φτάσει   στο   Περιοδική    Έκδοση   του   ΕΚΚ ( Τ ), Ελληνικού   Τμήματος   της   Ποσαδικής  4 ης   Διεθνούς   Δεκέμβριος  2010- Φεβρουάριος  2011, Αριθμός   Φύλλου  75, 1,5 « Δικό   τους   το   χρέος   και   τα   ελλείμματα , δικό   μας   χρέος   ο   αγώνας » ΓΙΑ   ΤΗ   ΔΙΑΓΡΑΦΗ   ΚΑΙ   ΤΗΝ   ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ   ΤΟΥΣ   ΚΑΙ   ΓΙΑ   ΤΗΝ   ΑΝΑΤΡΟΠΗ   ΤΟΥ   ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ   ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ   ΠΟΥ   ΤΑ   ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ   ΚΑΙ   ΤΩΝ   ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ   ΠΟΥ   ΤΟ    ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ      Με    το   αντιιμπεριαλιστικό   και    αντικαπιταλιστικό   ενιαίο   κοινωνικο -  πολιτικό    μέτωπο   και    κυβέρνηση ,  με    την    απαλλοτρίωση   των    απαλλοτριωτών    τοκογλύφων  ,  με    τη    Λαϊκή   Εξουσία    και    Οικονομία  .    Με    τη    μετάβαση   από   τη   διαρκή   καπιταλιστική   κρίση ,  βαρβαρότητα    και    πόλεμο , στην    οικονομική   και    κοινωνική   δικαιοσύνη , αλληλεγγύη   και    ισότητα  , στη   διαρκή   σοσιαλιστική   πρόοδο   και    ειρήνη .      2    ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ   ΕΝΟΤΗΤΑ   όριο   του   ανοικτού   κυβερνητικού   συνδι - καλισμού   και   της   κάλυψης   αυτών   των   αιτίων , πίσω   από   τη   θεωρία   του  « μικρότερου   κακού », που   ούτε   αυτή   τη   θεωρία   δεν   αγωνίστηκε   για   να   υλο - ποιήσει   στην   πράξη . Γιατί   στην   πραγ - ματικότητα   δεν   το   ήθελε , αλλά   και   να   ήθελε   δεν   θα   μπορούσε   μέσα   στα   α - σφυκτικά , ληστρικά   καπιταλιστικά   πλαίσια . Κι   αυτό   τη   στιγμή   που   η   ερ - γαζόμενη   τάξη , απασχολούμενη   και   άνεργη , έχει   δείξει   την   ωρίμανση   και   τη   θέλησή   της   ν ’ αγωνιστεί   πραγματικά   γι ’ αυτό , όπως   απέδειξαν   οι   μεγάλες   κινη - τοποιήσεις   και   απεργίες   της , όταν   έμπαιναν   μεγάλοι   και   γενικοί   στόχοι   κι   όχι   μικροί , κλαδικοί   και   συντεχνιακοί   κι   όπως   επίσης   αποδείχνεται   από   την   μετατόπιση   και   συσπείρωσή   της   στις   γραμμές   του   ΠΑΜΕ , που   στο   έναν   ή   τον   άλλο   βαθμό   γενικεύει   και   πολιτικο - ποιεί   τους   στόχους , ενώνοντας   πολιτι - κά   την   εργαζόμενη   τάξη   ενάντια   στην   αντιδραστική   πολιτική   συμμαχία   της   ολιγαρχίας   και   το   σύστημα   που   υπηρε - τεί . Αυτό   το   σύνθημα   της   ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ   μπορεί   να   έχει   πραγματικά   προοδευτι - κό   περιεχόμενο , προοπτική   και   πράξη , μόνο   στο   βαθμό   που   δεν   θ ’ αφήνει   το   ξεπέρασμα   της  « κρίσης   του   χρέους   και   των   ελλειμμάτων », όπως   κακώς   ονομά - ζεται , στα   χέρια   αυτών   που   ακριβώς   δημιούργησαν   το   χρέος , τα   ελλείμματα   και   την   τωρινή   τεχνητή   κρίση   των   επι - τοκίων   κρατικού   δανεισμού , σαν   μια   μέθοδο   επιβίωσης   του   ιμπεριαλιστικού   καπιταλισμού   σ ’ αυτή   τη   φάση . Γιατί   αυτοί   θα   συνεχίσουν   να   αναπαράγουν   χρέος , ελλείμματα , κρίση   και   πολέ - μους , αντικειμενικά   και   συνειδητά , δηλαδή   οικονομικά , κοινωνικά , πολιτι - κά   και   οργανωτικά : μέσα   από   τους   μηχανισμούς   της  « ελεύθερης   καπιταλι - στικής   αγοράς », που   είναι   ελεύθερη   για   τα   μονοπώλια   και   τον   ανταγωνισμό   τους   και   στερητική , δικτατορική   και   πολεμική   για   τους   καταναλωτές   της , καθώς   και   μέσα   από   τις   οντότητες   και   τους   θεσμούς , παλιούς   και   νέους , του   συνενωμένου   και   συγκεντρωμένου   βιο - μηχανικού - στρατιωτικού - τραπεζικού   χρηματιστικού   κεφαλαίου . Αυτό   είναι   που   πρόβλεψαν   και   ανέ - λυσαν   οι   Μαρξ    και   Ένγκελς , αυτό   που   εμβάθυναν   κι   αντιμετώπισαν   με   τη   θεωρία   και   τη   δράση   τους   οι   Λένιν , Τρότσκι   και   Μπολσεβίκοι   στη   Ρώσικη   Επανάσταση   και   στη   συνέχεια   ο   Χ . Ποσάδας   και   ο   ζωντανός   ποσαδισμός   σε   όλο   τον   κόσμο , τόσο   όταν   υπήρχε   η   ΕΣΣΔ   και   τα   άλλα   Εργατικά   Κράτη   στην   Ευρώπη , αλλά   και   όταν   τα   πισω - γύρισε   η   γραφειοκρατία   τους   και   η   αντεπαναστατική   και   αντιδραστική   συμμαχία   της   με   τον   ιμπεριαλισμό . Κι   είναι   αυτό   που   σήμερα   αποδείχνεται   ξεκάθαρα   μπροστά   στα   μάτια   όλου   του   κόσμου , με   όλη   την   κυνική , « ειλι - κρινή » ( Χ . Οράσιο ) έκφρασή   του , μέσα   από   την   Ευρωπαϊκή   Ένωση , το   ΔΝΤ , την   Παγκόσμια   και   Ευρωπαϊκή   Κεντρι - κή   Τράπεζα , τα   μονοπώλια   τις   τράπε - ζες   και   τους   χρηματιστικούς   οργανι - σμούς   γενικά , μέσα   από   τα   Μνημόνια , τις   Συνθήκες , τα   Σύμφωνα   και   τους   Μηχανισμούς   τους , όπως   είναι   ο   τωρι - νός  « Μηχανισμός   Στήριξης » και   το  « Σύμφωνο   Ανταγωνιστικότητας ». Που   πάντα   βέβαια   συνδυάζονται   με   τη   στρατιωτική   προετοιμασία   και   δράση , του   ΝΑΤΟ   και   όλων   των   σύγχρονων   στρατιωτικών   μηχανισμών   επιβολής , επέμβασης , καταστολής   και   κατοχής   του   ιμπεριαλισμού . Μια   πολιτική   που   δεν   μπορεί   να   εφαρμοστεί   παρά   μόνο   μέσα   από   τους   πολιτικούς   που   υπηρε - τούν   αυτόν   τον   ιμπεριαλιστικό   καπιτα - λισμό , μέσα   από   τη   συγκεκριμένη   αντι - δραστική   συμμαχία   που   αναφέραμε , στην   Ελλάδα   και   στην   Ευρώπη , ιδιαί - τερα   τις   τελευταίες   δεκαετίες . Το   χρέος   και   τα   ελλείμματα   δεν   είναι   αποτέλεσμα   της   κανονικής , οικονομι - κής , κοινωνικής   και   πολιτικής   λειτουρ - γίας   του   καπιταλιστικού   συστήματος , αυτής   που   υπήρχε   στα   χρόνια   της   εμ - φάνισης , της   ανάπτυξης   και   της   επέ - κτασης   του   συστήματος   σε   νέες , μέχρι   εκείνη   τη   στιγμή   φεουδαρχικές , ακόμα   και   δουλοκτητικές   περιοχές   της   γης . Δεν   είναι   αποτέλεσμα   της   κλασικής   σχέσης   και   συσχετισμού   των   ταξικών   δυνάμεων   ανάμεσα   στο   κεφάλαιο   και   την   εργασία , ανάμεσα   στους   κεφαλαι - οκράτες   και   την   εργαζόμενη   τάξη , όπου   αστικό   κράτος , κυβέρνηση   και   λοιπό   πολιτικό   και   θεσμικό   εποικοδόμημα   και   προσωπικό , πάντα   από   την   πλευ - ρά   του   κεφαλαίου  – εκεί   όπου   ακόμα   δεν   υπήρχε   κατάκτηση   της   κυβέρνησης   και   της   εξουσίας   από   τους   γνήσιους   πολιτικούς   αντιπροσώπους   της   εργα - ζόμενης   τάξης -, προκειμένου   να   διατη - ρήσουν   το   σύστημα , έπαιζαν   ένα   ρόλο  « ρυθμιστή », « διαιτητή » ανάμεσα   στο   κεφάλαιο   και   την   εργασία , που  « μετρίαζε » τις   ταξικές   αντιθέσεις . Όταν   τα   κατάφερνε   το   έκανε   μέσα   από   το   μοίρασμα   ενός   μέρους   της   υπεραξίας   που   παρήγαγε   έτσι   κι   αλλιώς   η   εργα - ζόμενη   τάξη , στο   να   ικανοποιηθούν   όχι   μόνο   οι   εργασιακές , μισθωτικές   και   συνταξιοδοτικές   ανάγκες   των   εργαζό - μενων , αλλά   και   οι   κοινωνικές   τους   ανάγκες   σε   υγεία , παιδεία , κατοικία , περιβάλλον . Αυτό   βέβαια   πάντα   εξαρ - τιόταν   από   το   συσχετισμό   των   δυνάμε - ων   στην   ταξική   πάλη , γιατί   ποτέ   το   κεφάλαιο   δεν   ήθελε   να   δώσει   από   μό - νο   του   κάτι   παραπάνω   από   την   απλή , μίζερη   επιβίωση   του   εργαζόμενου , μόνο   και   μόνο   για   να   συνεχίζει   να   πα - ράγει   τον   πλούτο   και   την   υπεραξία , που   πάντα   έκλεβε   ο   καπιταλισμός . Αλλά   τότε   ο   κανόνας   ήταν   να   μην   υ - πάρχει   χρέος   και   έλλειμμα   των   καπιτα - λιστικών   χωρών , αλλά   αντίθετα   πλεό - νασμα , που   πάντα   ήταν   βέβαια   και   κύρια   προς   όφελος   της   διατήρησης   και   της   επέκτασης   της   λειτουργίας   του   συστήματος . Το   χρέος   και   τα   ελλείμματα , μαζί   με   το   διαρκή   δανεισμό   των   χωρών   για   την   αποπληρωμή   τους , είναι   αποτέλεσμα   και   ταυτόχρονα   αφορ - μή   της   συγκέντρωσης   του   κεφαλαί - ου   σε   κάθε   φορά   και   λιγότερα   χέρια , στη   φάση   του   ιμπεριαλισμού . Είναι   αποτέλεσμα   του   τέλους   της   επέκτασης   και   της   ανάπτυξης   του   καπιταλισμού   στον   κόσμο   και   της   συγκέντρωσής   του   στα   μονοπώλια , του   μοιράσματος   και   του   ξαναμοιράσματος   των   καπιταλιστι - κών   αγορών   ανάμεσά   τους , ακόμα   και   με   παγκόσμιους   πολέμους , που   έκαναν   προετοιμάζουν   και   κάνουν   καθημερινά . Είναι   το   αποτέλεσμα   της   τελικής , επι - θανάτιας   κρίσης   αποσύνθεσης , παρα - σιτισμού   και   πολέμου   του   παγκόσμιου   καπιταλισμού , του  « ιμπεριαλισμού , ανώτατου   σταδίου   του   καπιταλι - σμού » ( Λένιν ), που   δεν   αφήνει   κανένα   περιθώριο   για   πλεονάσματα   στις   ίδιες   τις   ιμπεριαλιστικές   καπιταλιστικές   χώ - ρες , όπου   υπάρχουν   και   δρουν   τα   κέ - ντρα   των   μονοπωλίων   και   οι   πολυεθνι - κών   τους . Και   πολύ   περισσότερο   δεν   αφήνει   περιθώρια   για   παροχές   στους   εργαζόμενους . Αντίθετα   αυτή   η   κάθε   φορά   και   σε   λιγότερα   χέρια   συγκέ - ντρωση   του   πλούτου   και   ο   θανάσιμος   ανταγωνισμός   ανάμεσα   σ ’ αυτά   τα   ληστρικά   χέρια , οδηγεί   αναπόφευκτα   σε   κάθε   φορά   και   μεγαλύτερο   χρέος   και   ελλείμματα   των   χωρών   και   σε   κα - ταλήστευση   και   αφανισμό   όχι   μόνο   του   προϊόντος   της   εργασίας   των   εργαζομέ - νων , αλλά   και   των   μικρομεσαίων , ακό - μα   και   μεγάλων   επιχειρήσεων , των   θέσεων   εργασίας , της   ίδιας   τη   ζωής   του   ανθρώπινου   όντος   και   του   φυσι - κού   περιβάλλοντος . Το   χρέος   και   τα   ελλείμματα   είναι   ταυτόχρονα   και   αφορ - μή , άλλοθι , δικαιολογία   για   τον   καπιτα - λισμό   και   τους   πολιτικούς   εκπροσώ - πους   του , για   να   ρίχνουν   νέα   βάρη   στις   πλάτες   των   μαζών , για   την   απο - πληρωμή , του   θετικά   για   τον   ιμπεριαλι - σμό   και   αρνητικά   για   τις   μάζες   ανατρο - φοδοτούμενου   χρέους   κι   ελλειμμάτων . Και   μάλιστα   μέσα   από   τα   διαρκώς   αυξανόμενα   τοκογλυφικά   επιτόκια   δα - νεισμού , που   ξεπερνούν   ακόμα   και   τους   άθλιους   τοκογλύφους   της   γειτο - νιάς !!! Έτσι   ώστε   το   αρχικό   χρέος   και   έλλειμμα   να   έχει   ήδη   αποπληρωθεί   πολλές   φορές , με   χρήματα   που   πάνε   σ ’ αυτές   τις   λίγες   τσέπες . Χρέος   και   ελλείμματα   των   χωρών , όλες   τις   τελευταίες   δεκαετίες , είναι   ένα   μαθηματικό   ισοδύναμο   και   συνώνυμο   με   τα   κλοπιμαία   τοκογλυφικά   κέρδη   αυτού   του   κεφαλαίου   στο   ίδιο   χρονικό   διάστημα   και   το   προσεχές . Κι   είναι   μόνο   ένα   μικρό   μέρος   απ ’ αυτά   τα   κέρ - δη , που   το   χρηματιστικό , παρασιτικό , τοκογλυφικό , « αποδημητικό » ( Χ . Ορά - σιο ) κεφάλαιο , αυτή   η  « συσσωρευμένη   υπεραξία » ( Χ . Οράσιο ), το   μοιράζει   όχι   πια   στην   εργαζόμενη   τάξη , όπως   έκανε   ο   καπιταλισμός   με   την   υπεραξία   στη   φάση   της   ανάπτυξής   του , αλλά   στην   εξαγορά   της   πολιτικής   και   λιγότερο   της   συνδικαλιστικής   γραφειοκρατίας , μέσα   από   την   ανοιχτή , ξεκάθαρη ,    ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ   ΕΝΟΤΗΤΑ   3   « ειλικρινή » και   ατιμώρητη   διαπλοκή   και   διαφθορά   μαζί   της . Και   προτιμάει   τώρα   να   εξαγοράζει   κύρια   την   πολιτική   γραφειοκρατία , γιατί   με   τα   χρόνια   η   συνδικαλιστική   γραφειοκρατία   έμαθε   να   εξαρτάται   με   διάφορους   τρόπους   από   την   πολιτική . Είναι   για   τον   ιμπερι - αλισμό   ακόμα   μια   μέθοδος   εξοικονόμη - σης   χρημάτων   και   κερδών . Είναι   γι ’ αυτό   που   το   αστικό   κράτος , η   κυβέρνηση   και   όλο   το   πολιτικό   και   θεσμικό   εποικοδόμημα   του   συστήμα - τος , μετατράπηκαν   από   διαιτητές   του , που   πριν   είχαν   τον   ταξικό   πάντα   στόχο   να   μετριάζουν   τη   λαιμαργία   και   την   επιθετικότητα   του   συστήματος   και   κύ - ρια   να   συγκρατούν   και   να   περιορίζουν , με   κάποιες   παροχές , την   αμυντική   ικα - νότητα   και   την   ικανότητα   αντεπίθεσης   του   εργατικού   κινήματος , τώρα   σε   α - νοιχτούς , ξεκάθαρους , « ειλικρινείς » ( Χ . Οράσιο ) αντιπροσώπους , τοποτηρητές   και   εφαρμοστές   της   ληστρικής , βάρβα - ρης , πολεμικής   επίθεσης   του   συστήμα - τος   ενάντια   στους   εργαζόμενους . Τι   άλλο   είναι   η   ελληνική   κυβέρνηση   και   όλες   οι   ευρωπαϊκές   κυβερνήσεις ; Η   στρατιωτική   προετοιμασία   του   συστήματος   είναι   αυτή   που   συνδυάζει , μέσα   από   τη   στρατιωτική   βιομηχανία , τη   διατήρηση   και   αύξηση   της   κερδοφο - ρίας   του   ιμπεριαλιστικού   στρατιωτικο - βιομηχανικού - τραπεζικού   συμπλέγμα - τος , με   τη   στρατιωτική   επιδρομή , κατο - χή   και   καταστολή   στις   χώρες   του   κό - σμου . Το   χρέος   και   τα   ελλείμματα   είναι   το   οικονομικό   και   πολιτικό   σκέλος   αυτού   του   ιμπεριαλιστικού   κρατικού   πολέμου , τρομοκρατίας   και   κατοχής .   Είναι   ο   σημερινός   ιμπε - ριαλιστικός  « πόλεμος   με   άλλα   μέσα » ενάντια   στους   λαούς . Κι   είναι   γι ’ αυτό   που   οι   κυβερνήσεις   που   μένουν   πιστές   στο   καπιταλιστικό   σύστημα , καταλή - γουν   να   είναι   το   πολιτικό   ισοδύναμο   της   κυβέρνησης   των   δοσίλογων   της   κατοχής . Τέτοια   είναι   η   κυβέρνηση   Παπανδρέου   και   της   γραφειοκρατικής   κλίκας   του   ΠΑΣΟΚ , που   όχι   μόνο   δεν   διεκδικεί   από   την   ιμπεριαλιστική   Γερ - μανία   τις   πολεμικές   αποζημιώσεις   και   την   επιστροφή   του   κατοχικού   δανείου   με   το   οποίο   φορτώθηκε   η   Ελλάδα   για   τις   πολεμικές   ανάγκες   της   Γερμανίας , αλλά   και   τρέχει   παρακαλετά   για   νέα   τοκογλυφικά   δάνεια   και   για   νέα   βάρη   για   τους   εργαζόμενους , για   « παρά - ταση   της   αποπληρωμής » και   των   δει - νών   του   ελληνικού   λαού ,   στο   ΔΝΤ , την   Ευρωπαϊκή   Ένωση   και   την   ίδια   τη   Μέρκελ , στα   βήματα   του   βάρβαρου   ιμπεριαλιστικού   μονόδρομου : να   επι - βιώσει   ο   μισοπεθαμένος , παρασιτικός   ιμπεριαλιστικός   καπιταλισμός   και   μαζί   του   οι   ντόπιοι   καπιταλισμοί   και   οι   το - ποτηρητές   τους   κι   όλοι   μαζί   ενάντια   στη   ζωή   των   εργαζόμενων   και   όλου   του   λαού . ‘ Όπως   έχουμε   ήδη   αναλύσει , αυτό   είναι   το   βάρβαρο  « αυτονόητο » του   Παπανδρέου , η   δική   του   τελική   επιλογή   στο   προεκλογικό   του   δίλημμα  « σοσια - λισμός   ή   βαρβαρότητα ». Αλλά   το   λαϊ - κό , προοδευτικό   αυτονόητο , η   κοινή   γνώμη   των   μαζών   της   χώρας   και   όλου   του   κόσμου , είναι   ο   σοσιαλισμός . Από   όποιο   σημείο   κι   αν   ξεκινήσει , όποια   μορφή   κι   αν   πάρει  ( χίλιες   μορφές , έλεγε   ο   Λένιν ) η   ανατροπή   του   ιμπερι - αλιστικού   καπιταλισμού   και   των   ντόπι - ων   πρακτόρων   του   και   η   μετάβαση   από   τον   καπιταλισμό   στο   σοσιαλισμό . Πολύ   περισσότερο   στη   σημερινή   φά - ση , όπου   έχει   αποδειχτεί   με   όλο   το   ξεκαθάρισμα , « ειλικρίνεια » της   ιστορι - κής   πορείας , ότι   η   ανθρωπότητα   μπο - ρεί   να   ζήσει   και   χωρίς   τον   καπιταλι - σμό , στην   πορεία   προς   το   σοσιαλισμό , όπως   έκανε   με   την   ΕΣΣΔ   και   τα   Εργα - τικά   Κράτη , που , παρά   την   παρασιτική   τους   γραφειοκρατία , μεγαλούργησαν   οικονομικά   και   κοινωνικά   όσο   πήγαι - ναν   προς   το   σοσιαλισμό   και   οπισθο - δρόμησαν   όταν   ακριβώς   αυτή   η   αντε - παναστατική   γραφειοκρατία   τα   πισω - γύρισε  – παροδικά , πιστεύουμε   ακρά - δαντα - προς   τον   καπιταλισμό , σε   ανοι - χτή   συμμαχία   μαζί   του . Κι   ακόμα   πε - ρισσότερο   κι   ακόμα   πιο   βαθιά , έχει   αποκαλυφθεί   στα   μάτια   όλου   του   κό - σμου   το   αυτονόητο , ότι   όχι   μόνο   και   χωρίς , αλλά   μόνο   χωρίς   τον   καπιτα - λισμό   μπορεί   να   ζήσει   και   να   προο - δεύσει   ειρηνικά , με   συνέπεια   και   διάρκεια , χωρίς   πισωγυρίσματα , η   ανθρωπότητα . Η   αιτία   των   πληγών   της   ανθρωπότητας   έχει   ανακαλυφθεί   εδώ   και   πολλές   δεκαετίες : είναι   ο   καπι - ταλισμός . Το   φάρμακο   για   τη   θεραπεία   τους   επίσης : είναι   ο   σοσιαλισμός . Είναι   επείγον   να   το   χορηγήσουμε , να   το   εφαρμόσουμε   στην   πράξη . Αυτό   είναι   το   λαϊκό   αυτονόητο , που   για   να   εφαρμοστεί   χρειάζεται   αυτονόητα   το   υποκείμενο , η   ηγεσία   που   θα   το   κάνει   ριζικά   και   ανεπίστρεπτα , χωρίς   υπο - τροπές   των   πληγών . Και   ηγεσία   σημαί - νει   Κόμμα - Σοβιέτ - Διεθνής  ( Χ . Ποσά - δας ). Η   καπιταλιστική   βαρβαρότητα   θέλη - σε   να   γυρίσει   πίσω , ακόμα   και   σε   φε - ουδαρχικές   και   δουλοκτητικές   μορφές   την   εξέλιξη   της   ανθρωπότητας , όσο   αφορά   την   εργασία , αλλά   και   γενικά   στην   οικονομία , την   κοινωνία   και   την   πολιτική . Εκμεταλλευόμενος   την   ευκαι - ρία   που   του   δόθηκε   από   την  « παροδική   παρέκκλιση » ( Χ . Οράσιο ) και   πισωγύρισμα   της   αναγεννητικής   πορείας   της   ΕΣΣΔ   και   των   άλλων   Ερ - γατικών   Κρατών   της   Ευρώπης . Αλλά   οι  « μάζες   του   κόσμου   κινούν   και   πάλι   γη   κι   ουρανό » ( Τρότσκι ) και   μέσα   σε   λίγα   χρόνια , με   τη   ποσοτική   και   ποιοτική   συσσώρευση   κι   ανάπτυξη   του   ταξικού   κι   επαναστατικού   τους   κινήματος , όχι   μόνο   κερδίζουν   γρήγορα   το   χαμένο   έδαφος , αλλά   και   προχωρούν   στο   γρή - γορο   ξεκαθάρισμα , « ειλικρίνεια » και   πρόοδο   της   ιστορικής   πορείας   προς   το   σοσιαλισμό . Ένα   ξεκαθάρισμα   κι   απο - μάκρυνση   των   γραφειοκρατικών   στρε - βλώσεων , εξαμβλωμάτων , εμποδίων   και   προδοσιών , που   φρέναραν , πα - ρέκκλιναν , αποπροσανατόλιζαν   αυτή   την   πορεία   προς   το   σοσιαλισμό . Την   πορεία   από   την   τελική , επιθανάτια   καπιταλιστική   κρίση   αποσύνθεσης   και   βαρβαρότητα , προς   το   σοσιαλιστικό   μετασχηματισμό   και   πρόοδο   της   κοι - νωνίας . Έχοντας   οι   μάζες   σύμμαχο   σ ’ αυτό   και   το   γεγονός   ότι   η   παροδική   παρέκκλιση   και   οπισθοδρόμηση   των   Εργατικών   Κρατών , έδειξε   σε   όλο   τον   κόσμο , σε   όλα   τα   εκμεταλλευόμενα , καταπιεσμένα   και   αφανιζόμενα   από   την   ιμπεριαλιστική   συγκέντρωση   κι   επιθετικότητα   κοινωνικά   στρώματα , ότι   υπεύθυνο   για   την   κοινωνική   καθυστέ - ρηση , οπισθοδρόμηση , κρίση   και   πο - λέμους , είναι   η   ίδια   η   φύση   του   καπι - ταλιστικού   συστήματος   και   όχι   η   ταξική   πάλη   και   η   αντιπαράθεσή   του   με   το   προοδευτικό , λαϊκό  , δημοκρατικό , επαναστατικό   και   σοσιαλιστικό   στρα - τόπεδο . Ότι   αντίθετα   είναι   οι   διεκδική - σεις   και   οι   κατακτήσεις   αυτού   του   στρατοπέδου , με   επικεφαλής   τα   Εργα - τικά   κι   Επαναστατικά   Κράτη , αυτές   που   διατηρούσαν   και   διατηρούν   τη   ζωή   και   την   πρόοδο   της   ανθρωπότη - τας , παρά   και   ενάντια   στην   ύπαρξη   του   καπιταλισμού , μέχρι   να   τον   καταργή - σουν   και   να   οικοδομήσουν   τη   διαρκή , συνεχή   σοσιαλιστική   πρόοδο   και   ειρή - νη . Παντού   εκφράζεται   κι   αντιπροσω - πεύεται  ( όταν   υπάρχουν   έντιμες   επα - ναστατικές , σοσιαλιστικές   και   κομμου - νιστικές   ηγεσίες ) η   έκρηξη   και   η   « εξέγερση   των   παραγωγικών   δυνά - μεων   ενάντια   στις   καπιταλιστικές   σχέσεις   παραγωγής   και   διανο - μής »  ( Μαρξ  - Ένγκελς ). Όπου   το   αν - θρώπινο , εργαζόμενο   συστατικό   αυ - τών   των   παραγωγικών   δυνάμεων , εκ - φράζει   καθημερινά   αυτή   την   εξέγερση   σε   όλο   τον   κόσμο , « με   ανισομερή   μορ - φή , αλλά   ολοένα   και   πιο   συνδυασμέ - νη » ( Τρότσκι   και   Διαρκής   Επανάστα - ση ). Καθαρό   παράδειγμα : Οι   μάζες   της   Λατινικής   Αμερικής   και   οι   κατακτήσεις   τους   σε   Εργατικά   Κράτη  ( Κούβα ) και   Επαναστατικά   Κράτη  ( Βενεζουέλα , Βολιβία , κτλ ), έδωσαν   τη   σκυτάλη   γρή - γορα   στις   μάζες   της   Ευρώπης , στις   κινητοποιήσεις , απεργίες , καταλήψεις , ενάντια   στην   ιμπεριαλιστική   βαρβαρό - τητα , Κι   όλο   αυτό   μεταφέρθηκε   πρό - σφατα   στις   αραβικές   μάζες . Σε   εξεγέρ - σεις , που   γρήγορα   κερδίζουν   το   χαμέ - νο , από   την   επίθεση   του   ιμπεριαλι - σμού   και   της   πολιτικής   γραφειοκρατίας   κάθε   απόχρωσης , έδαφος   και   ξανα - προωθούν   την   παραπέρα   πρόοδο , μέσα   από   την   οικοδόμηση   νέων   επα - ναστατικών   αντιιμπεριαλιστικών , σο - σιαλιστικών   και   κομμουνιστικών   ηγε - σιών , που   προωθούν , με   τις   τωρινές   μορφές   της   Διαρκούς   Επανάστασης , την   μετάβαση   από   την   καπιταλιστική   βαρβαρότητα   στο   σοσιαλισμό . Ή   προ - ετοιμάζουν   τέτοιες   ηγεσίες , που   όπως   αποδείχνεται , θετικά   από   την   ύπαρξή   τους   στη   Λατινική   Αμερική , αρνητικά   από   την   έλλειψή   τους   στην   Ευρώπη      4   ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ   ΕΝΟΤΗΤΑ   και   στον   αραβικό   κόσμο , είναι   ανα - γκαίες   για   να   προωθήσουν   στην   πράξη   αυτή   την   ιστορική   κοινωνική   μετάβαση   και   μετασχηματισμό . Και   ας   σημειωθεί , ότι   δεν   είναι   καθόλου   τυχαίο   ότι   οι   δύο   πρώτοι   ηγέτες   που   ανατράπηκαν   από   την   εξέγερση   των   αραβικών   μαζών , είναι   μέλη   της   Σοσιαλιστικής   Διεθνούς , γραφειοκρατική   κλίκα , βασιλικότερη   του   βασιλιά   ιμπεριαλισμού , στο   να   πισωγυρίσει   τις   κατακτήσεις   της   αρα - βικής   επανάστασης , αυτές   που   έγιναν   από   το   αραβικό   επαναστατικό   και   σο - σιαλιστικό   κίνημα   και   με   την   υποστήρι - ξη   της   ΕΣΣΔ   και   των   Εργατικών   Κρα - τών   την   προηγούμενη   εποχή . Ίσως   σειρά   έχει   τώρα   ο   ακόμα  (!) πρόεδρος   της   Σοσιαλιστικής   Διεθνούς   Παπαν - δρέου , με   την   ανατροπή   του   από   την   κομμουνιστική   και   σοσιαλιστική   πρω - τοπορία   και   μάζες   της   Ελλάδας . Που   θα   μετατρέψουν   σ ’ ένα   τεράστιο   αντιι - μπεριαλιστικό   μπούμερανγκ   και   παρά - δειγμα   για   όλη   την   Ευρώπη , το   βάρβα - ρο   ιμπεριαλιστικό   πείραμα   και   παρά - δειγμα   που   προσπάθησε   να   κάνει   ο   Παπανδρέου   στην   Ελλάδα . Στην   Ελλά - δα   της   λογικής , του   δίκαιου   και   της   αξιοπρέπειας , έτσι   όπως   τη   γέννησε   στην   αρχαιότητα   κι   έτσι   όπως   την   υπε - ράσπισε   και   την   αναγεννάει   η   πρό - σφατη   και   τωρινή   σοσιαλιστική   και   κομμουνιστική   παράδοση   και   ωρίμαν - ση . Η   διαγραφή   και   η   κατάργηση   του   χρέους   και   των   ελλειμμάτων , έχει   νόημα   κι   εφαρμογή   μόνο   παρά   και   ενάντια   στον   ιμπεριαλιστικό   καπιτα - λισμό   και   όλους   τους   οργανισμούς   του , τους   μηχανισμούς , τους   θε - σμούς   και   το   πολιτικό   προσωπικό   του .   Μόνο   με   την   προώθηση   της   Λαϊκής   Κυβέρνησης   Κομμουνιστών - Σοσιαλιστών - Ριζοσπαστών   και   Οι - κολόγων   της   Αριστεράς   και   της   Λαϊ  - κής   Εξουσίας   και   Οικονομίας .   Που   έχει   σαν   βασικό   περιεχόμενο , μορφή   και   εποικοδόμημα , την   οικονομική , θεσμική , πολιτική   και   οργανωτική   κα - τάργηση , « απαλλοτρίωση   των   απαλλο - τριωτών », δηλαδή   των   ιμπεριαλιστών , των   μονοπωλίων   τους , των   θεσμών   και   των   πολιτικών   τους . Η   εξέγερση   στην   Ευρώπη   ενάντια   στις   βάρβαρες   καπι - ταλιστικές   σχέσεις   παραγωγής   και   διανομής , δεν   μπορεί , δεν   πρέπει   και   δεν   πρόκειται   να   συγκρατηθεί   από   την   πολιτική   και   συνδικαλιστική   γραφειο - κρατία , που   θ ’ ανατραπεί   μαζί   με   το   σύστημα   που   υπηρετεί . Η   σοσιαλιστι - κή   και   κομμουνιστική   πρωτοπορία   της   Ελλάδας , πρέπει   και   μπορεί   να   δώσει   γρήγορα   το   παράδειγμα   σ ’ αυτή   την   κατεύθυνση , δίνοντας   οργανωμένη   κι   ενωτική   ταξική , επαναστατική   και   σο - σιαλιστική   έκφραση , ανύψωση   και   διέξοδο   στη   διαρκή  – ακόμα   και   πρό - σφατα   εκλογική - εξέγερση   των   μαζών   ενάντια   στην   ιμπεριαλιστική   επίθεση . Στη   Χιλή , στα   τέλη   της   δεκαετίας   του  80 κι   αρχές   του  90, για   το   καθεστώς   της   πινοσετικής   δικτατορίας , που   επι - βλήθηκε   εγκληματικά   από   τον   ιμπερια - λισμό , ανοιχτά   και   ξεκάθαρα , ιδιαίτερα   από   τη  CIA, ηχούσαν   τα   τύμπανα   του   τέλους   της   εγκληματικής   περιπολίας   της . Όπως   αποκαλύπτεται   τώρα   από   τις   ίδιες   τις   εφημερίδες   του   συστήμα - τος , ο   ιμπεριαλισμός   δεν   μπορούσε   να   συνεχίσει   την   πολιτική   χειραγώγηση   και   των   έλεγχο   της   χώρας   κι   όφειλε   να   συμφιλιωθεί   με   την   οικονομική   και   κοινωνική   πραγματικότητα , αλλά   προ - σπαθώντας   ταυτόχρονα   να   προλάβει   το   προτσές , ανοίγοντας   τις   πόρτες   σε   μια   ελεγχόμενη   ελευθερία   και   διαβρω - μένη   από   τον   ίδιο , μέσα   από   το   μηχα - νισμό   της   κυβέρνησης . Τώρα   στην   Αίγυπτο   υπήρχε   ένα   προ - τσές   που   υπέβοσκε   εδώ   και  43 χρόνια , από   την   εποχή   της   κρίσης   με   τον   πόλε - μο   του   Σινά   και   την   ισραηλινή   εισβολή , στηριγμένη   από   τον   ιμπεριαλισμό   και   με   τη   συνενοχή   ενός   μέρους   της   αερο - πορίας   και   της   μεγάλης   αστικής   τάξης   της   ίδιας   της   Αιγύπτου , που   προτιμού - σε   να   υποστεί   μια   εισβολή , παρά   να   βαθύνει   η   νασσερική   αντιιμπεριαλιστι - κή   και   λαϊκή   εθνικιστική   επανάσταση . Είναι   μια   συνδυασμένη   κοινωνική   και   πολιτική   κατάσταση   στη   χώρα   και   γενικά   στην   περιοχή , που   δεν   υπάρχει   γιατί   έτσι   το   θέλησε   ο   ιμπεριαλισμός , αλλά   γιατί   ήδη   δεν   μπορεί   να   το   εμπο - δίσει   σ ’ αυτή   τη   φάση   της   ιστορίας . Είναι   προτσές   που   στο   βάθος   κινητο - ποιούν   δυνάμεις   που   το   σύστημα   και   η   ιμπεριαλιστική   κεφαλή   του , δεν   έχει   την   πολιτική   δύναμη   να   επέμβει   και   δεν   θα   κυριαρχήσει   κοινωνικά . Έτσι   προσπαθεί   να   προλάβει   κι   όπως   λέει   ο   λαός   στη   Λατινική   Αμερική , προσπαθεί  « να   παίξει   τα   τύμπανα , πριν   αυτά   ηχή - σουν   για   τα   καλά », όντας   έτσι   αναγκα - σμένος   να   υποχωρήσει   απέναντι   στην   ανοδική   πορεία   της   κοινωνικής   συμμε - τοχής   των   μαζών , που   ενσωματώνουν   στην   πάλη   ένα   σημαντικό   μέρος   της   φτωχής   μεσαίας   και   μεσαίας   τάξης , που   θέλει   να   πετύχει   την   ελευθερία   ενός   δημοκρατικού   καθεστώτος , αστι - κού   χωρίς   αμφιβολία , αλλά   δημοκρατι - κού . Αυτό , ενωμένο   με   τη   δράση   από   τα   κάτω  ( που   δεν   είναι   το   ίδιο   με   την   περίφημη  « αντίσταση » της   ψευτοαρι - στεράς ), προκαλεί   μια   αστάθεια , που   μπορεί , όπως   στην   Αργεντινή  10 χρό - νια   μετά   τη   εφαρμογή   του   νεοφιλελευ - θερισμού , που   με   τη   σειρά   του   ακο - λούθησε   την   πολιτικο - στρατιωτική   δι - κτατορία   και   την   ελεγχόμενη   δημοκρα - τία , ΝΑ   ΕΝΩΣΕΙ   ΤΗ   ΜΕΣΑΙΑ   ΤΑΞΗ   ΜΕ   ΤΙΣ   ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ   ΜΑΖΕΣ . Δηλαδή   το   σύνολο   της   εκμεταλλευόμενης   τάξης . Στη   Χιλή   ο   Πινοσέτ   έπεσε   με   ιλιγγιώ - δη   ταχύτητα , χωρίς   να   τον   στηρίξει   ο   ιμπεριαλισμός   και   ο   παγκόσμιος   καπι - ταλισμός , που   πριν   τον   στήριξαν   με   επενδύσεις   και   στρατιωτικά , γιατί   ήταν   η  « βιτρίνα   του   καπιταλιστικού   συστή - ματος   στη   Λατινική   Αμερική » ( Χ . Ορά - σιο  1985). Έτσι , όταν   τα   πράγματα   δεν   επιτρέπουν   πια   να   στηρίζουν   μια   δι - κτατορία  - που   εκτός   από   δολοφονική , ήταν   και   λειτουργούσε   μέσα   στη   διαφ - θορά , ανάμεσα   στ ’ άλλα   με   τις   περίφη - μες  AFJP ( Συνταξιοδοτικά   Ταμεία ), με   τις   καταχρήσεις   στις   τράπεζες   και   την   καταλήστευση   της   κρατικής  CODELCO ( Εθνικής   Εταιρείας   Χαλκού ), κτλ -, το   σύστημα   και   η   κεφαλή   του , οι   ΗΠΑ   την   αφήνουν   ξεκρέμαστη . Ο   πινοσετισμός , σαν   ένας   φραγμός   στη   σοσιαλιστική   επανάσταση   στη   Χιλή   και   γενικά   στη   Νότια   Αμερική , είχε   φτάσει   προ   πολ - λού   στο   τέλος   του . Η   ήττα   του   στο   δη - μοψήφισμα , με   τη   συντριπτική   πλειο - ψηφία   του   ΟΧΙ   έσπασε   τη   ραχοκοκα - λιά   της  « μαλακής   ήδη   δικτατορίας », όπως   ήδη   είχαμε   χαρακτηρίσει   τότε  (1986) την   τελευταία   κυβέρνηση   του   Πινοσέτ   και   που   ήταν   ένας   χαρακτηρι - σμός   που , δυστυχώς   για   μας  - αλλά   που   έδειχνε   ότι   μας   διαβάζει   ακόμα   και   η   φασιστική   δεξιά -, τον   υιοθέτησε   ο   ίδιος   ο   Πινοσέτ   στις   τελευταίες   του   ομιλίες   σαν   πρόεδρος . Εμείς   το   αναλύ - σαμε   αυτό   και   σε   ένα   κείμενο   πάνω   στα  « σταφύλια   στο   Μαϊάμι   και   τον   Πινοσέτ », γύρω   στο  1987, μ ’ αφορμή   ένα   φορτίο   σταφυλιών , που   πήγαν   από   τη   Χιλή   στις   ΗΠΑ   και   το   οποίο   φορτίο   ανακάλυψαν   ότι   βρισκόταν   σε   κακή   κατάσταση , πράγμα   που   δεν   επιβεβαιώθηκε   ποτέ . Στη   συνέχεια   όμως , ή   οι   μάζες   θα   κατάφερναν   να   προχωρήσουν   και   να   οικοδομήσουν , ν ’ ανοικοδομήσουν   στη   Χιλή   το   εργαλείο   που   ήταν   η   Λαϊκή   Ενότητα , το  FRAP ( Μέτωπο   Λαϊκής   Δράσης , ανάμεσα   στους   κομμουνιστές   και   τους   σοσιαλιστές   κύρια . Σημ . με - ταφρ .), τα   συνδικάτα , κτλ , ή   μέσα   από   μια   παραχώρηση   ελευθεριών   θα   τους   επέβαλαν   μια   ΠΑΡΟΔΙΚΗ   ΠΑΡΕΚΚΛΙ - ΣΗ   απ ’ αυτή   την   πορεία   προς   τα ’ αρι - στερά , όπου   το   σύστημα , υποχωρώ - ντας   με   την   απομάκρυνση   του   Πινοσέτ , θα   μπορούσε   με   τη   σειρά   του   να   εξα - λείψει   τον   ανεξάρτητο , οργανωτικό   και   κοινωνικό   άξονα   που   ήδη   προχωρού - σε . Είναι   τότε   που   εμφανίζεται   η   ταξική  « Συναίνεση , Συσπείρωση » (CONCER-TACION), από   το   ίδιο   το   εσωτερικό   του   στρατοπέδου   των   ηγεσιών   των   εργαζο - Ο   ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ   ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ  « ΝΑ   ΠΑΙΞΕΙ   ΤΑ   ΤΥΜΠΑΝΑ   ΠΡΙΝ   ΑΥΤΑ   ΗΧΗΣΟΥΝ   ΓΙΑ   ΤΑ   ΚΑΛΑ » ( ΝΑ   ΠΡΟΛΑΒΕΙ   ΤΗΝ   ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ   ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ  ) ΑΙΓΥΠΤΟΣ , ΜΙΑ   ΚΡΙΣΗ  43 ΧΡΟΝΩΝ  
We Need Your Support
Thank you for visiting our website and your interest in our free products and services. We are nonprofit website to share and download documents. To the running of this website, we need your help to support us.

Thanks to everyone for your continued support.

No, Thanks